Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

O kişinin kafasında şiddetli bir iz mevcuttu. Kavganın başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaşta dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danimarka kurumunda birkaç ay tedavi devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günler kucağıma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının alması bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorlanıyordu.

Okul pedagogu çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak dedesinin elini öfkeye ilk kez başladı.

Kış aylarında ben birkaç kat giymiştim. Dede çorapsız geldi. Yeleğin üzerine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek uzanan giydi. Anne ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin de onayıyla oğlunun birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koro koşarken kapıya. Bir şey olmadı lakin canı acı duydu, samimi uzun ağladı. Onu avutmak destek olmak kucağını tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri koydum. Bir kitap seçtim, birkaç kitap aldı okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessizce> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde kalemlerle bir şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kâğıdı çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça yorgun, uyumak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka bir okulda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sordum, yüzü sinirlendi; bana saklamadı. Oğul sonraki sık sık birçok Kriminal olaylarına dolaşıp yetkililer kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden alınarak problemli çocukların bakıldığı bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.